वीरगञ्ज । पर्सा निर्वाचन क्षेत्र नम्बर–२ मा देखिएको मतदाताको घट्दो रुचि केवल नेपाली कांग्रेसका उम्मेदवार अजय कुमार चौरसियाप्रतिको असन्तोष मात्र होइन, यो परम्परागत राजनीतिक शैलीप्रतिको गहिरो अस्वीकृतिको संकेतका रूपमा देखिन थालेको छ। निर्वाचन नजिकिँदै जाँदा चौरसियाको चुनावी अभियान जनअपेक्षा र यथार्थबीचको दूरीका कारण दबाबमा परेको स्पष्ट देखिन्छ।
स्थानीय तहमा उठिरहेका गुनासा कुनै नयाँ विषय होइनन्। पानी, स्वास्थ्य, शिक्षा, रोजगारी र आधारभूत सेवा पर्सा–२ का पुराना र जटिल समस्या हुन्। तर यी समस्यामा दीर्घकालीन समाधान दिन नसक्नुले चौरसियाको नेतृत्व क्षमतामाथि प्रश्न उठेको छ। अघिल्लो निर्वाचनमा विजयी भए पनि जनताको दैनिक जीवनमा देखिने ठोस परिवर्तन नआएको अनुभूति व्यापक बनेको छ।
चौरसियामाथि लागेको आरोपहरू राजनीतिक भाषणमा सीमित छैनन्। राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी बहुदरमाई नगरसभापति चन्दन यादवले उठाएको अफताब आलम प्रकरणसँग जोडिएको आरोपले चौरसियाको छविमा गम्भीर धक्का पुर्याएको देखिन्छ। यसका साथै सार्वजनिक संकटका बेला, विशेषगरी खानेपानी अभाव हुँदा समेत जनताभन्दा व्यक्तिगत घेरालाई प्राथमिकता दिएको आरोपले स्थानीय स्तरमा असन्तोषलाई थप बल दिएको छ।
राजनीतिक रूपमा यो असन्तोषको जड विश्वसनीयताको संकट हो। चुनावको समयमा गरिएका वाचा र व्यवहारबीचको ठूलो अन्तरले मतदाताको धैर्य समाप्त हुँदै गएको देखिन्छ। “चुनावको बेला मात्रै देखिने नेता” भन्ने अभिव्यक्ति अहिले पर्सा–२ मा आम धारणा बन्दै गएको छ, जुन कुनै पनि उम्मेदवारका लागि खतरनाक संकेत हो।
युवापुस्ताको भूमिकाले यसपटक चुनावी समीकरणलाई झनै जटिल बनाइदिएको छ। सामाजिक सञ्जालमा देखिएको असन्तोष केवल भावनात्मक प्रतिक्रिया नभई योजनाबद्ध प्रश्न र आलोचनामा रूपान्तरित हुँदै गएको छ। पुराना अनुहार, उही भाषण र अस्पष्ट कार्ययोजना अब स्वीकार्य नहुने सन्देश युवाहरूले खुलेर दिइरहेका छन्। यसले चौरसियाको परम्परागत मत आधारलाई समेत कमजोर बनाइरहेको विश्लेषण गरिन्छ।
त्यसैगरी महिला र किसान वर्गका गुनासोहरूले चौरसियाको राजनीतिक पकड खुकुलो बनाएको देखिन्छ। किसानका लागि सिंचाइ, उत्पादन लागत र बजार पहुँच जस्ता मुद्दा प्राथमिकतामा नपरेको र महिलाका लागि शिक्षा, स्वास्थ्य तथा सुरक्षाका विषय भाषणमै सीमित रहेको आरोप बारम्बार दोहोरिँदै आएको छ। यी वर्गहरूको असन्तोष कुनै एक समूहमा सीमित नभई समग्र जनभावनामा रूपान्तरण हुँदै गएको देखिन्छ।
राजनीतिक विश्लेषकहरूका अनुसार पर्सा–२ मा देखिएको परिस्थिति कांग्रेस मात्र होइन, सबै परम्परागत दलका लागि चेतावनी हो। मतदाताले अब नाम, इतिहास वा संगठ
वीरगञ्ज । पर्सा निर्वाचन क्षेत्र नम्बर–२ मा देखिएको मतदाताको घट्दो रुचि केवल नेपाली कांग्रेसका उम्मेदवार अजय कुमार चौरसियाप्रतिको असन्तोष मात्र होइन, यो परम्परागत राजनीतिक शैलीप्रतिको गहिरो अस्वीकृतिको संकेतका रूपमा देखिन थालेको छ। निर्वाचन नजिकिँदै जाँदा चौरसियाको चुनावी अभियान जनअपेक्षा र यथार्थबीचको दूरीका कारण दबाबमा परेको स्पष्ट देखिन्छ।
स्थानीय तहमा उठिरहेका गुनासा कुनै नयाँ विषय होइनन्। पानी, स्वास्थ्य, शिक्षा, रोजगारी र आधारभूत सेवा पर्सा–२ का पुराना र जटिल समस्या हुन्। तर यी समस्यामा दीर्घकालीन समाधान दिन नसक्नुले चौरसियाको नेतृत्व क्षमतामाथि प्रश्न उठेको छ। अघिल्लो निर्वाचनमा विजयी भए पनि जनताको दैनिक जीवनमा देखिने ठोस परिवर्तन नआएको अनुभूति व्यापक बनेको छ।
चौरसियामाथि लागेको आरोपहरू राजनीतिक भाषणमा सीमित छैनन्। राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी बहुदरमाई नगरसभापति चन्दन यादवले उठाएको अफताब आलम प्रकरणसँग जोडिएको आरोपले चौरसियाको छविमा गम्भीर धक्का पुर्याएको देखिन्छ। यसका साथै सार्वजनिक संकटका बेला, विशेषगरी खानेपानी अभाव हुँदा समेत जनताभन्दा व्यक्तिगत घेरालाई प्राथमिकता दिएको आरोपले स्थानीय स्तरमा असन्तोषलाई थप बल दिएको छ।
राजनीतिक रूपमा यो असन्तोषको जड विश्वसनीयताको संकट हो। चुनावको समयमा गरिएका वाचा र व्यवहारबीचको ठूलो अन्तरले मतदाताको धैर्य समाप्त हुँदै गएको देखिन्छ। “चुनावको बेला मात्रै देखिने नेता” भन्ने अभिव्यक्ति अहिले पर्सा–२ मा आम धारणा बन्दै गएको छ, जुन कुनै पनि उम्मेदवारका लागि खतरनाक संकेत हो।
युवापुस्ताको भूमिकाले यसपटक चुनावी समीकरणलाई झनै जटिल बनाइदिएको छ। सामाजिक सञ्जालमा देखिएको असन्तोष केवल भावनात्मक प्रतिक्रिया नभई योजनाबद्ध प्रश्न र आलोचनामा रूपान्तरित हुँदै गएको छ। पुराना अनुहार, उही भाषण र अस्पष्ट कार्ययोजना अब स्वीकार्य नहुने सन्देश युवाहरूले खुलेर दिइरहेका छन्। यसले चौरसियाको परम्परागत मत आधारलाई समेत कमजोर बनाइरहेको विश्लेषण गरिन्छ।
त्यसैगरी महिला र किसान वर्गका गुनासोहरूले चौरसियाको राजनीतिक पकड खुकुलो बनाएको देखिन्छ। किसानका लागि सिंचाइ, उत्पादन लागत र बजार पहुँच जस्ता मुद्दा प्राथमिकतामा नपरेको र महिलाका लागि शिक्षा, स्वास्थ्य तथा सुरक्षाका विषय भाषणमै सीमित रहेको आरोप बारम्बार दोहोरिँदै आएको छ। यी वर्गहरूको असन्तोष कुनै एक समूहमा सीमित नभई समग्र जनभावनामा रूपान्तरण हुँदै गएको देखिन्छ।
राजनीतिक विश्लेषकहरूका अनुसार पर्सा–२ मा देखिएको परिस्थिति कांग्रेस मात्र होइन, सबै परम्परागत दलका लागि चेतावनी हो। मतदाताले अब नाम, इतिहास वा संगठ
