हाल कोरोना भाईरस को माहामारी को बेला पुरै देश नै लकडाउन रहेको मा बहुदरमाई नगरपालिका-०४, डोकैल-बौहरी का स्व. असर्फी प्रसाद कानु का छोरा शार्मा प्रसाद शाह र बिक्रम शाह कानु द्वारा ४९ वटा परिवारलाई आज राहत बितरण गर्नु भाको छ !
प्रती परिवारलाई १० किलो चामल, २ किलो दाल, १ किलो नुन, २ किलो आलु दिनु भयो 
सम्पूर्ण कानु परिवारलाई धन्यवाद !
वीरगन्ज– कोरोना भाइरस (कोभिड१९) को संक्रमणबाट जोगिन सरकारले मुलुकभर ‘लकडाउन’ को घोषणा गरेको छ ।
सरकारले गरेको घोषणाको पालना गर्नु एक नेपालीको कर्तव्य मात्र होईन । यस्तो संकटको घडीमा सरकारको घोषणालाई एक जिम्मेवार नागरिकको रुपमा थप प्रभावकारी कसरी बनाउँन सकिन्छ त्यसमा सबले सकारात्मक भुमिका निर्वाह गर्नुपर्ने हुन्छ ।
‘लकडाउन’ पालना गर्न र गराउँन आम जनता पनि आ—आफनो स्तरबाट सहयोग गरीरहेको छ । सरकारको जारी दिशा निर्देशको पालना गर्दै यहाँका मठ मन्दिर, पसल, व्यापार, उद्योग, सवारी साधन लगायत सम्पूर्ण सेवाहरु बन्द गरेर आफनो स्तरबाट सहयोग गरी रहेका छन् ।
कोरोना भाइरस कसैलाई चिन्दैन, नजात हेर्छ, नसमुदाय, नत धनी हेर्छ नत गरिब, ठूला बडालाई पनि चिन्दैन यो भाइरसले । एक अर्काको माध्यमले सर्ने एक प्रकारको प्राणघातक सरुवा रोग भएकोले यसबाट बच्नको लागि एकअर्काको सम्पर्क जोड्नकै लागि अहिले मुलुकभर ‘लकडाउन’ को घोषणा गरिएको हो ।
सरकारले आफनो लागि ‘लकडाउन’ गरेको होईन । नेपाली जनताको ज्यानको सुरक्षाको लागि ‘लकडाउन’ गरेको हो तर यहाँका केहि मुस्लिम समुदायले सरकारले गरेको घोषणाको उलंघन गरेको भेटिएको छ । वीरगन्जको मेनरोड स्थित लाठगल्लीमा रहेको मदीना जामे मस्जिदमा नवाज पढ्नको लागि मुस्लिम समुदायको सामुहिक भेला भएको छ ।
सरकारले घोषणा गरेको ‘लकडाउन’ को ठाडो उलंघन गरी केहि मुस्लिम समुदायका व्यक्तिहरु शुक्रबार दिउँसो करिब १ बजेको नवाज पढ्न मदीना जामे मस्जिदमा सामुहिक भेला भएका हुन् । गस्तीमा रहेको नेपाल तथा सशस्त्र प्रहरीले मस्जिदमा सामुहिक भेला भएको देखेपछि रोकेका थिए ।
प्रहरीले सामुहिक भेला भएर नवाज नपढ्न आग्रह गरेको थियो । तर उनको आग्रहको पालना कसैले गरेन् । नवाज पढ्न आएका एक मुस्लिम युवकले प्रहरीलाई उल्टै थर्काउँदै हामी सामुहिक भेला भएर नै मस्जिदमा नवाज पढछौ तपाईको हिम्मत छ भने रोकेर देखाउन चेतावनी दिए ।
उनको कुरा सुनेर प्रहरी केहि जवाफ दिन सकेन् । धार्मिक स्थल भएको हुनाले प्रहरीले कुनै कारवाही गरेन् सयंता अपनाउँदै सामुहिक भेला बारे आफनो माथिलो निकायका प्रमुखलाई फोन गरेर जानकारी गराएका थिए । एकजना प्रहरीले नाम नछाप्ने सर्तमा भने, नवाज पढ्न आएका ति युवकले भड्किलो कुरा गरीरहेको थियो तर हाम्रो सरले उसको कुरालाई वास्ता गरेनन् धार्मिक स्थल नभएको भए त्यसको हालत खराब हुन्थ्यो ।
हामीले सकभर सम्झाउँने प्रयास ग¥यो, कोरोना भाइरस एकअर्काबाट सर्न सक्ने प्राणघातक रोक भएकोले यसरी भेलाभयो भने तपाईहरुकै ज्यान जोखिम हुन्छ, परिवारका सदस्य बाहेक जो जो संग सम्पर्क हुन्छ त्यसमा पनि सर्न सक्छ र ज्यान पनि जान सक्ने भएकोले यसी सामुहिक भेला भएर नवाज नपढ्न आग्रह ग¥यो उनले भने ।
मस्जिदमा सामुहिक भेला भएको बारे आफूले पनि आज मात्र जानकारी पाएको छु सहायक प्रमुख जिल्ला अधिकारी एवं प्रवक्ता ललित कुमार बस्नेतले भने, ‘हामीले सोचेका थिएनौं मस्जिद खुल्ला होला प्रहरीले घटनाबारे जानकारी गराई सकेको छ, आज बस्ने सुरक्षा समन्वय समितिको बैठकमा सम्बन्धीत सस्थाका प्रतिनिधिलाई बन्द गर्न निर्देशन दिन्छौं मानेन् भने कानुन बमोजिम कडा कारवाही गर्ने छौ ।
सरकारले चालेको ‘लकडाउन’ को अभियान पूर्णरुपमा पालना गराउँनको लागि वीरगन्जको प्रसिद्ध गहवामाई मन्दिर लगायत मठमन्दिरहरु पूर्णरुपमा बन्द गरिएको छ । केहि मस्जिद पनि स्वयरुपमा स्थानिय मुस्लिम समुदायले बन्द गरेर राखेका छन । सस्थाका प्रतिनिधिले स्वंय सूचना टाँसेर ‘लकडाउन’ अवधिभर र सरकारले अर्को निर्णय नगरुन्जेल सम्पूर्ण मठमन्दिरहरु पूर्णरुपमा बन्द गरिएको जानकारी गराएका छन ।
‘लकडाउन’ अवधीभर आ—आफनो घरमा पुजापाठ गरी सरकारले गरेको निर्देशनका पालना गर्न अनुरोध गरिएको सूचनामा उल्लेख गरिएको छ ।
Via :- The nepal top
वीरगन्ज :एक–अर्कालाई रङ लगाएर र विभिन्न परिकार खाँदै–खुवाउँदै आज होली पर्व भव्य रुपमा मनाइएको हो ।
तराईमा प्रेम र सद्भावको पर्वको रुपमा मनाइने होली पर्व मंगलबार पर्सा क्षेत्रमा भब्य रुपमा मनाइएको छ !
वीरगन्जका सडक र चोकहरूमा गीत बजाएर नाचगान गर्दै मानिसहरूले रङ–अबिर साटासाट गरे भने ग्रामीण क्षेत्रमा होली गीत गाएर मनाइयो।
तराईमा मंगलबारका दिन माछामासु नखाने प्रचलन रहेको छ । आ–आफ्नो घरमा विशेष पूजा पाठ गरी कुल देवतामा अरिब, नारिवल, छोहडा चढाइ बिधिवत रुपमा होलि आजै नै हर्षोल्लासका मनाइएको छ ।
बुधबार घरमा खानपानको ब्यवस्थापन गरेर आफ्ना इस्टमित्र र आफन्तलार्इ बोलाइ खुवाउने र होली बुधबार पनि मनाउने भएका हुन् ।
किराना पसलबाट सय रुपैयाँ चोरेको आरोपमा आठ घण्टा बन्धक बनाएर दुई बालकमाथि निर्घात कुटपिट भएको छ। सबैला नगरपालिका ९ भठिहनका तेजवा मुखियाका १० वर्षीय छोरा बिल्टु मुखिया र स्थानीय अनाथ बालक १३ वर्षीय सुरज महतोमाथि कुटपिट भएको हो।
बिहीबार बिहान ११ बजे स्थानीय शिवशंकर महतो सुडीको किराना पसलमा चोरी गरेको आरोपमा दुवै बालकलाई बन्धक बनाएर वडा नंं ९ का वडाध्यक्ष सुशीलकुमार राय र पसले सुडीले निर्घात कुटपिट गरेको तेजवा मुखियाले बताए।
कुटपिटबाट १० वर्षीय बालक बिल्टु सिकिस्त भएपछि जनकपुरको समर हस्पिटलमा आइसीयूमा राखेर उपचार भइरहेको छ। कुटपिटबाट बिल्टुको नाक र मुखबाट रगत आएपछि तीनदिनदेखि अस्पताल भर्ना गरेको बुबा तेजवा मुखियाले बताए।
उपचारमा संलग्न चिकित्सकले बालकको नाक, टाउको तथा शरीरका विभिन्न भागमा चोटपटक लागेको बताए। चोटपटकले नाकबाट रगत आउने समस्यालाई मध्यनजर गरेर अब्जरभेसनमा राखिएको उनले बताए। आइतबारदेखि बालकको अवस्थामा सुधार भएको अस्पतालले जनाएको छ।
बालकलाई बन्धक बनाएर कुटपिट गरेको आरोपमा किरानापसले सुडी र वडाध्यक्ष राय विरुद्ध प्रहरीमा निवेदन दिएको मुखियाले बताए ।
उनले छोरालाई कुटपिट गर्ने वडाध्यक्ष राय र पसले सुडीलाई कारबाहीका लागि सबैसँग गुहार गरेका छन्।
बालकका बुबा मुखिया भन्छन्– दिनभर बाँधेर कुटियो
बिहीबार बिहान ११ बजे सुरज र बिल्टु खेल्दै पसलतिर गएका थिए। पसल खुल्लै देखेपछि उनीहरुले पसलको गल्लाबाट एक सय रुपैयाँ निकालेका थिए। पैसा चोर्ने क्रममा दुवै बालकलाई पसले सुडीले पक्राउ गरे। उनले पैसा खोसेर लछार्दै–पछार्दै कुट्दै बालकहरुलाई वडा कार्यालयमा लगे।
त्यहाँ दुबै बालकलाई हातखुट्टा पाता फर्काइ बाँधियो। त्यसपछि वडाध्यक्ष राय, पसले सुडी र स्थानीय ट्याक्टर चालक वीरेन्द्र राय मिलेर दुवै बालकलाई झाडुको बिँड, थप्पड, मुक्काले शरीरभरी कुटपिट गरे।
बिहान ११ बजेदेखि साँझ ७ बजेसम्म बाँधेकै अवस्थामा राखेर बेला बेला दिनभर कुटपिट गरिरहे। ७ बजेपछि दुबै बालकलाई छाडिदिए। कुटपिटका कारण राति बालक बिल्टुको मुख र नाकबाट रगत आएपछि जनकपुरको समर अस्पतालमा भर्ना गरियो।
वडाध्यक्ष भन्छन्– राजनीतिक प्रतिशोधका लागि मेरो नाम जोडियो
बालकलाई कुटपिट गरेको आरोप लागेका वडाध्यक्ष सुशील रायले कुटपिटमा आफ्नो संलग्नता नरहेको दाबी गरेका छन्। किरानापसले शिवशंकर महतोले बाँधेर राखेको अवस्थामा दिउँसो करिब ४ बजे आफूलाई फोन गरेर छलफलका लागि बोलाएपछि आएको उनको भनाइ छ। आफू आएपछि किरानापसले र बालकको अभिभावकलाई वडा कार्यालयमा बोलाएर छलफल गरी च्यातिएको पैसावापतको रकम बिल्टु मुखियालाई तिर्न लगाएको उनले बताए।
‘बालक बिल्टु सिरियस भएको सुनेपछि मैले नै उनलाई अस्पताल लैजान सल्लाह दिएँ,’ उनले भने, ‘कुटपिट गरेको हल्ला मैले सुनेको छु। तर कुटपिटमा मेरो कुनै संलग्नता छैन राजनीतिक प्रतिशोधको कारण मेरो नाम जोडिएको छ।’
via :- Nepalkhabar.
१६ माघ, काठमाडौं । म वीरगञ्जमा जन्मिएँ । त्यहाँको माहोल नै क्रिकेटमय थियो । अझ मेरो त बुवाले नै क्रिकेट फलो गर्ने जसले गर्दा ममा पनि प्रभाव पर्यो ।
सानोमा रहरको लागि क्रिकेट खेलिन्थ्यो । अहिले देशको लागि क्रिकेट खेलिरहेको छु । राष्ट्रिय झण्डा अंकित जर्सी लगाएर खेल्दा अनि नेपालको राष्ट्रिय गान बज्दा आनन्द अनुभूति हुन्छ ।
वीरगञ्जबाट इन्जिनियरिङ अध्ययनका लागि काठमाडौं आएको केटो यहाँ आएपछि क्रिकेटर बनेँ । पढ्दै क्रिकेट खेलेँ । संयोगबस मैले चाँडै नै राष्ट्रिय टिमबाट खेल्न पाएँ । जसले गर्दा धेरै सिक्ने मौका पनि पाएँ । नेपालको लागि सधैँ राम्रो खेलौँ गेम जिताउन सहयोग गर्न सकौं भन्ने लक्ष्य हुन्छ ।
मेरो करियर स्कुल क्रिकेटबाटै शुरु भएको हो । त्यहीबाट मैलै अवसर पाउँदै गएँ । हाम्रो स्कुलको प्रिन्सिपलले राम्रो खेल्यो भने स्कलरसिप दिनुहुन्थ्यो । मैले पनि स्करलसिप पाउँदा परिवारलाई खर्चको बोझ केही कम हुन्थ्यो । स्कलरसिप पाएपछि क्रिकेटमा प्यासन बढ्दै गयो । स्कुल, कलेज, क्लब हुँदै राष्ट्रिय टिमसम्म खेलेँ ।
मेरो घर नारायणी क्रिकेट रंगशालाको छेउमै छ । उता तराईतिर प्राय क्रिकेट नै खेलिन्छ । मेरो ड्याडी (बुवा) पनि पहिलादेखि नै क्रिकेट हेर्ने । ठूलो फ्यान । घरमा हुँदा जहिल्यै म्याच हेर्ने उहाँ । अनि म पनि हेर्थें । हेर्दाहेर्दै मलाई सिकाउनुभयो बुवाले ।
मलाई पनि पहिला सिभिल इन्जिरियरिङ गर्ने चाहना थियो । पछि क्रिकेटमा राम्रो हुँदै गयो । खेल्दै जाँदा क्रिकेट मेरो पहिलो प्राथमिकता भयो ।
घरमा ब्याट थिएन । ममीले लुगा धुने काठको मुंग्रोलाई ब्याट मानेर म र भाइ खेल्ने गर्थ्यौं । इन्ट्रेस्ट पनि बढ्दै गयो । पछि मैले सरप्राइज गिफ्ट ब्याट पाएँ । मेरो जन्मदिनमा ड्याडीले ब्याट किनेर ल्याइदिनुभयो । नयाँ ब्याट पाएपछि रमाइलो लाग्यो । झन् खेलम् जस्तो भयो ।
मलाई जहिल्यै भाइले बलिङ गर्थ्यो, म ब्याटिङ गर्थें । भाइलाई पनि क्रिकेटमा इन्ट्रेस्ट भयो । स्कुलमा म कप्तान थिएँ । म जहिल्यै बेस्ट ब्याट्सम्यान म्यान अफ दि सिरिज भइराख्ने । हामी योजना गरेर खेल्थ्यौँ । टुर्नामेन्टमा राम्रो गर्ने, स्कलरसिप पाउने अनि घरबाट सहयोग हुन्छ भन्ने भयो ।
मैले एसएलसी विद्या सदन सेकेण्डरी स्कुलबाट पास गरेँ । त्यसपछि म अध्ययनकै लागि काठमाडौ आएँ । क्रिकेटकै माहोल भएको ठाउँमा आएँ ।
६ वर्षअघि नेपाल प्रिमियर लिग (एनपीएल) भएको थियो । त्यहाँ सञ्जय सर आउनुभएको थियो म गोल्डेनगेट पढ्न चाहन्छु भनें । उहाँले आउँदा हुन्छ भन्नुभयो । म प्लस टुका लागि गोल्डेनगेट कलेज भर्ना भएँ । स्कलरसिप पाएँ ।
मेरो पहिलो प्राथमिकता पढाइ नै थियो । मलाई पनि पहिला सिभिल इन्जिरियरिङ गर्ने चाहना थियो । पछि क्रिकेटमा राम्रो हुँदै गयो । खेल्दै जाँदा क्रिकेट मेरो पहिलो प्राथमिकता भयो । प्लस टु पढ्दै थिएँ, पछि नेशनल टिममा परेँ र त्यहाँ पनि राम्रो हुँदै गयो । अनि टिमबाट बाहिरिए पनि । योभन्दा अझै राम्रो गर्नुपर्छ यसले भएन भनेर मिहिनेत गर्न थालेँ र क्रिकेटमा लगाव हुन थाल्यो ।
राष्ट्रिय टिममा छुट्टै प्रेसर हुन्छ म म्याचुएर्ड पनि थिएँ । जसले गर्दा निरन्तरता भएन राष्ट्रिय टिममा । अहिले ३ वर्षदेखि टिममै छु पहिलाको भन्दा अलि अनुभवी भएको छु ।
हामी दाजुभाइ नै क्रिकेटर छौँ । एउटै घरबाट दुई जना क्रिकेटर भन्दा खुशी लाग्छ । परिवारको लागि पनि ठूलो कुरा हो । एउटै टिममा खेल्नु भनेको झन् आनन्द । दुवैको खेल हेर्न पाइन्छ कस्तो भइरहेको छ भनेर समीक्षा हुन्छ । सहयोगी हुन्छ । अरुको लागि पनि उदाहरण जस्तो हुन्छ ।
बुवा पनि सानोमा क्रिकेट खेल्नुहुन्थ्यो रे । पछिसम्म पनि क्रिकेट खेल्ने सपना थियो उहाँको तर पारिवारिक पृष्ठभूमि राम्रो नभएकाले खेल्न पाउनुभएन । बच्चैदेखि काम गर्नुभयो, पढ्नुभयो रे । अहिले वर्कसप चलाउनुहुन्छ । आफूले क्रिकेट खेल्न नपाए पनि छोरा, छोरीहरु खेलकुदमै लागुन् भन्ने चाहना छ उहाँमा । त्यसैले हामीलाई धेरै सपोर्ट गर्नुहुन्छ ।
हाम्रो खेलपछि बुवाले राम्रो गरेमा बधाई दिनुहुन्छ र नराम्रो भएमा सच्याउन भन्नुहुन्छ । तिमीहरु राम्रो खेल भन्नुहुन्छ । हरेक म्याचमा तिमीहरुकै खेलले जिताओस्, तिमीहरुकै नाम सुन्न पाउँ भन्नुहुन्छ उहाँले । मैले राम्रो गर्दा बुवा जहिल्यै खुशी बन्नुहुन्छ । वीरगञ्जले राष्ट्रिय प्रतियोगिता जित्दा, डीपीएल जित्दा, पीपीएल जित्दा एकदमै खुशी हुनुभाथ्यो ।
मैले इन्टरनेशनलमा पनि ३–४ वटा म्याचमा राम्रो गरेको छु । त्यो पछि बुबाले हाँसेर तिमीले राम्रो गर्यौ भन्नुभाथ्यो । मिस्टेकहरु पनि भन्नुहुन्छ । मेरो बुबा एकदमै राम्रोसँग क्रिकेट बुझ्नुहुन्छ । कुनै म्याचमा मैले नराम्रो सट खेलेर आउट हुँदा घर पुग्नेबित्तिकै सम्झाउनुहुन्छ । त्यसले गर्दा पनि सपोर्ट हुन्छ ।
२०१४ भएको एकदिवसीय राष्ट्रिय प्रतियोगिता मेरो जीवनकै उत्कृष्टमध्ये एक थियो । किनभने मैले त्यसमा राम्रो स्कोर गरेको थिएँ । हरेक म्याच हामीले जितेका थियौँ । फाइनलमा प्रेसर थियो । मैले अमित दाइसँग १४७ रनको साझेदारी गरें, जसले गर्दा हामीले एपीएफलाई हराएर उपाधि जित्यौँ । त्यो वीरगञ्जले धेरै पछि जितेको उपाधि थियो र त्यो अहिलेसम्म पनि यादगार छ ।
मैले म्यान अफ दि सिरिजको अवार्ड पनि जितेँ । यो हाम्रोलागि र मेरोलागि पनि एकदमै खुशीको क्षण थियो । फाइनलमा बलिङमा १ विकेटसमेत लिएँ । सिनियर लेभलमा फाइनलमा आफ्नो योगदानले जिताउँदा अर्कै आनन्द आयो । मैले फाइनलमा ७० रन बनाएँ । प्रतियोगिताभर मैले २६१ रन बनाएको थिएँ र ११ विकेट पनि लिएको थिएँ । त्यही प्रदर्शन थियो जसले मलाई राष्ट्रिय टिमको क्याम्पसम्म यात्रा गरायो ।
via :- Onlinekhabar.com
ललितपुर, माघ ७ : कुपन्डोलस्थित हिमालय होटलमा मङ्गलबार राष्ट्रिय युवा सम्मेलन हुँदै थियो, जहाँ सातै प्रदेशका युवाहरू भेला भएका थिए।
‘समानताको पुस्ता’ भन्ने नारासहित सुरू भएको सम्मेलनमा काठमाडौंका थुपै्र प्रभावशाली व्यक्ति र सेलिब्रिटीहरू उपस्थित थिए, तर उनीहरू सबैको नजरमा थिइन् – वीरगञ्जकी १४ वर्षीया मुस्कान खातुन।
मुस्कानमाथि गत भदौ २० गते एसिड प्रहार भएको थियो । एसिड प्रहार गर्नेहरूले सायद मुस्कानको मुस्कान खोस्न खोजेका थिए, तर त्यस्तो त्रासद घटना भोगेर बौरिँदा पनि मुस्कानले आफ्नो मुस्कान सँगालेर राखेकी छिन्।
महिलाविरूद्ध हुने सबै प्रकारका हिंसाविरोधी संयुक्त राष्ट्रसंघीय समितिकी उपाध्यक्ष वन्दना राणाले जब मुस्कानको हातमा माइक राखिदिइन्, तब उनले मीठो मुस्कान फ्याँकिन् । उनको ओजअगाडि मिस नेपाल अनुष्का श्रेष्ठ पनि फिक्का देखिन्थिन्।
तेजाबले पनि जलाउन नसकेको आफ्नो मुस्कान छर्दै मुस्कानले राष्ट्रिय युवा सम्मेलनका सहभागीहरूलाई आफ्नो संघर्ष र साहसको कथा सुनाइन् :
त्यो विहान (भदौ २० गते) करिब ६ बजे म विद्यालय जाँदै थिएँ। अङ्ग्रेजी माध्यमबाट पढाई हुने भएकाले विहानै विद्यालय जानुपर्थ्याे। अरु दिन बुवाले भाइ र मलाई विद्यालयसम्म पुर्याइदिनु हुन्थ्यो। तर, त्यो दिन उहाँलाई सञ्चो थिएन। त्यसैले, म र भाइमात्रै विद्यालय गइरहेका थियौँ । भाइ मभन्दा पछाडि हिँड्दै थियो, म चाहिँ अलि अगाडि।
बाटोमा मलाई सधैं सताइरहने एउटा केटाले जग दिँदै भन्यो – पानी खाने हो? खाऊ! म नखाने भन्दै ऊसँग तर्किएर फटाफट अगाडि बढेँ। उसले मलाई मेरो नाम लिँदै पछाइरह्यो। म रोकिइनँ।
अलि पर पुगेपछि यसो हेरेको – उसले मेरो जीउमा त्यो जगको पानी खन्याउन खोज्दै रहेछ! मैले स्कुल ब्याग उचालेर हत्त न पत्त अनुहार छोपेँ। त्यो जगमा पानी होइन, एसिड रहेछ!
म जल्न थालेँ। लाग्यो – मलाई जीउँदै जलाइँदै ! मैले पहिले पनि एक दुई चोटि जलन सहेकी थिएँ, झुक्किएर आगो छोइपठाउँदा। तर, एसिडको जलन त आगोको भन्दा धेरै पीडादायी हुँदो रहेछ। अनुहारको दायाँ भाग, छाती र हातमा एसिड परेछ। बाटोमा हिँडिरहेका अरू विद्यार्थी साथीहरू मतिर दौडिँदै आए।
कसैले मेरो बुवाको नम्बर सोध्यो। मुश्किलले बुवाको नम्बर दिएँ। त्यसपछि म बेहोशमा भएँ। पछि थाहा पाएँ–मलाई नारायणी अस्पताल लगिएछ। होशमा आउँदा मैले आफूलाई सम्हाल्न सकिनँ। हातले अनुहार छाम्दै रोएँ। अरूले हौसला त दिन्थेँ, तर त्यसले मलाई खासै छुँदैन थियो । त्यो घडीमा मलाई केही कुराले टुट्न दिएको थिएन भने त्यो हो – परिवारको माया र सहयोग।
नारायणी अस्पतालमा प्राथमिक उपचारपछि मलाई काठमाडौंको कीर्तिपुर अस्पताल ल्याइयो । मेरो उपचार अझैं सकिएको छैन।
मलाई कतिले सोध्छन्–एसिड हान्ने केटासँग पहिले प्रेम सम्बन्ध थियो ? वा, उसले मलाई प्रेम गर्थ्याे?
मलाई एसिड हान्ने सम्साद मियाँ र हान्न लाउने माजिद आलमप्रति म प्रेम त के, कुनै भाव नै राख्दिन थिएँ। उनीहरू मलाई विद्यालय जाँदा पछ्याउँथे। म खुरूखुरू आफ्नो बाटो लाग्थेँ।
त्यो घटना हुनुभन्दा केहीअघि म उनीहरूबाट आजित भइसकेको थिएँ । मलाई उनीहरूको बारेमा आमालाई भनेँ । आमाले बुवालाई भन्नु भएछ। बुवाले उनीहरू सम्झाउनु भयो, त्यस्तो हर्कत दोहोरिए थप्पड हान्ने धम्की पनि दिनुभयो । उनीहरू केही दिन त मेरो पछि लागेनन्, तर त्यसपछि त्यही क्रम दोहोरिन थाल्यो।
होश आएको कति दिनपछि मैले ऐनामा आफ्नो अनुहार हेरेँ। मैले आफूलाई चिन्न सकिनँ। लाग्यो– म मुस्कान होइन। डाक्टर, आफन्त र साथीहरूले मलाई ढाडस दिए। धेरैले मोबाइलमार्फत् भिडियो सन्देशहरू पनि पठाए। एसिड प्रहार विरोधी अभियानकर्मी उज्ज्वल विक्रम थापाको शब्दहरूले मेरो मन छोए। उहाँ भन्नु हुन्थ्यो – तिमी कोठाभित्र लुकेर बस्यौ भने एसिड हान्नेहरूको जित हुन्छ। तिमी हार्छौँ। उनीहरूलाई जित्नु छ भने आफैंसँग लड, लुकेर नबस, बाहिर जाऊ।
मैले, उहाँको कुरालाई मनन गरेँ। र, आफ्नो अनुहारसँग तर्सेर आफूलाई कोठाभित्र कैद गर्नुभन्दा समाजमा घुलमिल हुने आँट गरेँ। यसैले, म आज तपाईंहरूसामु उभिन सकेकी छु।
म अब फेरि वैशाखदेखि विद्यालय जान चाहन्छु। नौ कक्षामै भर्ना हुन्छ । पढेर डाक्टर बन्न चाहन्छु। तर, नेपालमा मजस्ता मुस्कानहरू सुरक्षित छैनन्। मधेसमा बेटी पढाऊ, बेटी बचाऊ अभियान सुरू भएको छ। तर, विद्यालय जाने बेटीलाई सुरक्षा दिन सकिएन भने अभियानको औचित्य के?
via :-Kathmandupress.com
युवा नेता बरनवाल द्वारा निरन्तर पाँचौ दिन सहयोग
अति नै जाड़ों र कुहिरो बिच आफ्नो ज़िम्मेवारीलाई निरन्तरता दिदै आज पुनः बिरगंजको सड़क पेटिका मा राती जिवन काटन बाध्यहरु लाई यस्तो चिसो मौसममा न्यानो बनाउन प्रयास जारी राखेका छन बिरगंजका युवाहरु ले ।
आज मध्यरात्रि मा बिरगंज को विभिन्न सड़क खण्डमा सुतिरहेको अवस्थामा भेंट भएका महानुभावहरु लाई कम्बल बाडेका छन ।
विधार्थी नेता निखिल बरनवाल को अगुवाई मा युवाहरु ले माध्यरात मा कम्बल सहयोग गरेका छन ।
यो सानो प्रयास ले परिवर्तन आओस र सम्पुर्ण मानव ले यो शीतलहर बाट बाचेर सुकुन साथ सुतन पाओस भन्ने कामना गर्दछु ।
चिसो हवा चलन साथ विरगंज लगायत मधेश साथै देशमैं बढेको जाडो ले जनजीवन प्रभावित हुन साथ हरेक बर्ष धेरै मानिसहरु कष्टकर जिवन बाचन वाध्य भएका हुने गरेका छन ।
आफ्नो समाजिक दायित्व निर्वाह गर्दै आज रात्रि करिब ११ बजे देखी १२:३० सम्म बिरगंज महानगर भित्र रजत-जयन्ती चौक देखी गण्डक हुँदै बाईपास सड़क खण्ड, लिंक रोड लगायत का सड़कमा यस चिसो मौसम मा रोड मा राती बिताउन बाध्य भएका हामी ले भेटाएका दाई,आमा काकालाई जाड़ों बाट जोगिने आशा साथ विधार्थी नेता निखिल बरनवाल को अगुवाई में युवाहरु लेका युवाहरु ले माध्यरात मा कम्बल सहयोग गरेका छन ।
वीरगञ्जबाट सशस्त्र प्रहरीले ११ किलो चरेस बरामद गरेको छ । मोटरसाइकलको सिटमुनि लुकाएर भारत तर्फ लग्दै गरेको अवस्थामा उक्त चरेस सशस्त्र प्रहरीले विहिवार बरामद गरेको हो ।
जगरनाथपुर गाउँपालिका १ स्थित ओरिया खोला क्षेत्रमा गस्तीमा रहेको सशस्त्र प्रहरी बिओपी भिखमपुरको टोलीले चरेश बरामद गरेको सशस्त्र प्रहरी बल सीमा सुरक्षा कार्यालय वीरगंजका प्रमुख प्रहरी उपरीक्षक दीपेन्द्र कुवरले जानकारी दिए ।
सशस्त्र प्रहरी निरीक्षक निरञ्जन नायडु नेतृत्वको गस्ती टोलीलाई देखेर भारतीय नम्बर बीआर २२ जेड ३१२९ नम्बरको मोटरसाइकल छोडेर अज्ञात व्यक्ति भागेका थिए । पछि चेकजाँचका क्रममा मोटरसाइकलको सिटमुनी चरेश भेटिएको थियो । ‘पहिला त हामीले चोरीको मोटरसाइकल ठानेर बरामद गरेका थियौं ।’ प्रहरी उपरीक्षक कुँवरले भने, ‘चेकजाँच गर्दा मोटरसाइकलको सिटमुनि चरेश प्याकिङ गरी लुकाएर राखिएको रहेछ ।’
चरेशसहित मोटरसाइकल आवश्यक कारबाहीका लागि नेपाल प्रहरीको जिम्मा लगाउने तयारी भइरहेको सशस्त्र प्रहरीले जनाएको छ ।
बारा १७ मंसिर । पाँच वर्षमा एकपटक लाग्ने बराको प्रसिद्ध गढीमाई मेलामा मंगलबार बिहान विशेष पूजापछि बलि प्रदान सुरु भएको छ ।
महागढीमाई नगरपालिका १ बरियारपुरमा बलि प्रदान गर्न हजरौंको संख्यामा राँगा, बोका र परेवा भक्तजनले लाएका छन् । एक महिनासम्म लाग्ने यस मेला अवलोकन तथा बलि चढाउन नेपाल तथा भारतको विभिन्न स्थानबाट लाखौंको संख्यामा भक्तजन भेला हुन्छन् । देशमै सबभन्दा बढी बलि प्रदान हुने मेला गढीमाई रहेको छ ।
यता गढीमाई मेलाको विशेष पूजाको अवसरमा आज प्रदेश २ सरकारले सार्वजनिक विदा घोषणा गरेको छ । गत बुधबार बसेको मन्त्री परिषदको निर्णयले बाराको प्रसिद्ध गढीमाई मेलाको विशेष पूजाको उपलक्ष्यमा विदा दिने निर्णय गरेको थियो ।
मुख्यमन्त्री तथा मन्त्री परिषद कार्यालयले एक विज्ञप्ती जारी गरी ाजलाई प्रदेशभारि सार्वजनिक विदा दिएको जानकारी गराएको छ
via :- Yatradaily.com
नेपाली भाषाको यो पोर्टलले समाचार, विचार, मनोरञ्जन, खेल, विश्व, सुचना प्रविधि, भिडियो तथा जीवनका विभिन्न आयामका समाचार र विश्लेषणलाई यसले समेट्छ।
@2024 – All Right Reserved. Designed and Developed by Ads Bee Media Pvt. Ltd.
